به گزارش پایگاه خبری مدیریت شهری کرج، در هر جامعه‌ای که نظم و قانون بر پایه اعتماد عمومی و مشارکت مردم شکل گرفته باشد، حفظ زیرساخت‌های شهری و اموال عمومی از اصول بنیادین توسعه و رفاه است. هنگامی که این پایه‌ها در جریان ناآرامی‌ها آسیب می‌بینند، خسارت تنها به دیوارها و شیشه‌ها محدود نمی‌شود، بلکه ضربه‌ای مستقیم به زندگی روزمره مردم، خانواده‌ها و آینده اقتصادی کشور وارد می‌سازد.

در حوادث اخیر، بخش قابل توجهی از خسارت‌ها به اتوبوس‌ها، ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی، شعب بانک‌ها، مراکز خدماتی، مساجد، مدارس و حتی کلانتری‌ها وارد شده است. بسیاری از این اقدامات مخرب، نه از سوی مردم معترض، بلکه توسط عناصر اجاره‌ای و شبکه‌های سازمان‌یافته وابسته به سرویس‌های جاسوسی انجام گرفت؛ افرادی که مأموریت‌شان تخریب امنیت و اعتماد اجتماعی است. درکنار این گروه‌ها، شماری از جوانان فریب‌خورده نیز به دام شعارهای فریبنده و پست‌های تحریک‌آمیز فضای مجازی افتادند، بی‌آنکه بدانند نتیجه رفتارشان مستقیماً بر دوش مردم و خانواده‌های خودشان خواهد نشست.

پرسش اصلی اینجاست که هزینه جبران این خسارت‌ها از کجا تأمین می‌شود؟ پاسخ روشن است: از همان محل‌هایی که باید صرف آبادانی شهرها و بهبود خدمات عمومی شود — یعنی درآمدهای مالیاتی، عوارض شهرداری و بودجه‌هایی که در اصل متعلق به مردم است. هر شیشه شکسته در یک ایستگاه اتوبوس، هر خودرو سوخته در یک ناوگان حمل‌ونقل، در نهایت از جیب شهروندان پرداخت می‌شود. به جای آنکه این سرمایه‌ها صرف ساخت جاده‌های ایمن‌تر، توسعه خطوط مترو و ارتقای خدمات شهری شود، باید خرج جبران تخریب‌هایی گردد که از بی‌انصافی و خشونت سرچشمه گرفته‌اند. این چرخه نه‌تنها ناعادلانه بلکه ضد توسعه و ضد مردم است.

نمی‌توان جنگ شهری را زبان اعتراض دانست. اعتراض مشروع و مدنی حقی همگانی است، اما تخریب و تهدید جان مردم، خیانت به همان مردمی است که از مشکلات معیشتی گلایه دارند. آنچه در چنین صحنه‌هایی رخ می‌دهد، نه فریاد عدالت بلکه نمایش آشوب وفرصت‌طلبی دشمنان کشور است. خانواده‌هایی که امروز عزیزان خود را در جریان این حوادث از دست داده‌اند، قربانیان اصلی این خشونت‌ها هستند؛ قربانیانی که هیچ پاداشی برای دردشان جز وعده‌های توخالی باقی نمی‌ماند.

لازم است گفته شود که پاسخگویی واقعی یعنی شفافیت و عدالت‌ باید بخشی از هزینه تخریب‌ها مستقیماً از عاملان و محرکان آشوبوصول شود. جامعه نباید بار اشتباهات و جرایم آنان را بر دوش بکشد. قانون باید در این زمینه فعال‌تر عمل کند تا هیچ‌کس گمان نبردمی‌تواند با چند ساعت تخریب، امنیت و اقتصاد یک شهر را به بازی بگیرد و بی‌هزینه از کنار آن بگذرد.

پیام امروز برای جوانان و نوجوانان آن است که در برابر فراخوان‌های مشکوک، با بصیرت و آگاهی تصمیم بگیرند. هیچ فراخوانی که منشأ آن از بیرون کشور باشد، نفعی برای مردم ندارد؛ سرانجام این مسیر فقط افسوس، خسارت و بی‌اعتمادی است. خشم و ناراحتی از مشکلات واقعی را باید در قالب گفتگو، مشارکت و مطالبه‌گری مدنی بیان کرد، نه با آتش زدن خانه‌های مردم و شکستن دل‌های‌شان. تنها با حفظ عقلانیت و همبستگی ملی می‌توان کشور را از دام طراحی‌های بیگانگان نجات داد و راهی به سوی آینده‌ای امن و آباد گشود.